Στην παραμονή της έλευσης της νέας χρονιάς, μια μόνο επιθυμία μας διακατέχει. Να πούμε απλά και μόνο ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Κι αυτό θα τα έλεγε όλα.
Κατάφεραν όμως και δούλεψαν τόσοι πολλοί γι΄αυτό, ώστε αυτή η αυτονόητη ευχή να ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο.
Είτε στο δικό μας, τον ελληνικό μικρόκοσμο, είτε στο «παγκόσμιο χωριό» στρέψουμε το βλέμμα μας, ελάχιστα ελπιδοφόρα και αισιόδοξα βρίσκει κανείς για να πάρει αμπάριζα και να αρθρώσει ευχετήριο λόγο.
Η οικονομική κρίση που πλέον χτυπά την πόρτα και της εύρωστης οικονομικά Ευρώπης, μαζί με τη φτώχεια που βασιλεύει στο μεγαλύτερο μέρος της γης, μας κάνει όλους ανήσυχους.
Την ίδια στιγμή, η καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, προδικάζει ανεπανόρθωτα οικολογικές καταστροφές, μια άλλου είδους φτώχεια δηλαδή.
Στα δικά μας, σε ολόκληρη τη χώρα, η ανεργία και η νέα φτώχεια σκιάζουν τα πάντα.
Πού λοιπόν να περισσέψει κουράγιο για ευχές. Ή μήπως τώρα μας χρειάζονται περισσότερο, γιατί χωρίς ελπίδα ο χρόνος δεν μπορεί να κυλήσει , αλλά ούτε μια μέρα δεν φεύγει;
Αυτή η ελπίδα κρατάει τους δρόμους του μέλλοντος μας ανοιχτούς.
Κι αν βοηθήσει λιγάκι από την αγωνιστική ενίσχυση της διάθεσής μας, που όλους λίγο πολύ μας διακατέχει να αλλάξουμε τη ζωή μας, ίσως δεν χρειαστεί να αλλάξουμε ευχή…
Παρ΄όλα αυτά, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ φίλοι μου.
Κώστας Λώμης
